جمعه 22 شهریور 1392  09:19 ب.ظ    ویرایش: جمعه 22 شهریور 1392 09:25 ب.ظ

همسرم سخن زیر را به نقل  از پائولوکوئیلو ارسال کرده. دیروز در زندان یکی از زندانیانی که  با وجود رفتارهای خوب کمی مشکل ایجاد کرده بود  می‌گفت: اگر در سالن ما (در بخش مشاوره‌ی زندان به بندهای زندان، سالن می‌گوییم تا کمی فشار روانی آن کمتر باشد) سه نفر مثل من صادق باشند همه چیز درست می‌شود!! همه را ناصادق می‌دید و خودش را فقط صادق و درست‌کار! در پاسخ ضمن برشمردن خوبی‌هایش همین داستان را برایش نقل کردم. به نظرم خیلی سخت است که انسان بتواند گاهی پشت سرش را نگاه و کمی از نقاط ضعفش را ببیند و گاهی هم البته کمی جلو برود و از روبرو به انسان‌هایی که در ذهنش سراپا تقصیرند،‌ اندکی خوبی پیدا کند.

ما انسان‌ها به شیوه‌ی هندیان بر سطح زمین راه مى‌رویم.با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت. در سبد جلو, صفات نیک خود را مى‌گذاریم. در سبد پشتی, عیب‌هاى خود را نگه مى‌داریم.به همین دلیل در طول زندگى چشمانمان فقط صفات نیک خودمان را مى‌بیند و عیوب همسفرى که جلوى ما حرکت مى‌کند. بدین گونه است که درباره خود بهتر از او داورى مى‌کنیم، غافل از آن که نفر پشت سرى ما هم به همین شیوه درباره ما مى‌اندیشد.

   


نظرات()   

گذر عمر

حرفهای ما هنوز ناتمام،‌ تانگاه می كنی وقت رفتن است.... قیصر امین پور
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو