پنجشنبه 30 اردیبهشت 1395  04:43 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 30 اردیبهشت 1395 04:52 ب.ظ

این ایمیل را امروز یکی از دانشجویان سابقم ارسال کرده.

سلام آقای دکتر. شاید امروز برای نوشتن این ایمیل کمی مناسب به نظر برسد. من دانشجوی کارشناسی شما بودم چند سال پیش. یادمه یکی از کلاسهامو نمیومدم و شما به هیچ نحو راضی به حذف تکدرس نشدید و برای من صفر رد کردید... و من مشروط شدم. امروز ایمیل زدم تا بابت اون صفر ازتون تشکرکنم!اون صفر دریچه دیگری به روی من باز کرد. منو به خودم آورد و الان من دانشجوی ارشد روزانه دانشگاه (نام یکی از دانشگاه تراز اول کشور)ام.با بهترین رتبه در کنکور... تاهرجا برسم مدیون اون صفرم که شما بهم دادین.. ممنونم تا ابد.

در مورد این ایمیل دو نکته به ذهنم رسید: بعضی از دانشجویان فکر می‌کنند که اگر با آن‌ها به دلیل سهل‌انگاری که دارند برخورد شود از سر کینه یا عقده یا .... است. این تصور اشتباه است. معلم وظیفه دارد از هر ابزاری برای کمک به ارتقاء سطح دانشجویانش استفاده کند. دوم اینکه طرز برخورد انسان‌ها با مشکلات تعیین کننده‌ی آینده آن‌هاست. عزیزی که ایمیل رو ارسال کرده خیلی راحت می‌توانست آن صفر و مشروطی را نقطه انتهای کارش تلقی کند و با توجیه همه پسند (برخورد نامناسب استاد) به راه دیگری رود. یادمان باشد همه چیز بر تفسیر ما از وقایع استوار است. برای این دانشجوی گرامی آرزوی توفیق بیشتر در زندگی دارم.

   


نظرات()   

گذر عمر

حرفهای ما هنوز ناتمام،‌ تانگاه می كنی وقت رفتن است.... قیصر امین پور