تبلیغات
گذر عمر - حادثه‌ای تلخ در دانشگاه بیرجند
شنبه 24 مهر 1395  12:46 ب.ظ    ویرایش: شنبه 24 مهر 1395 01:02 ب.ظ

یکی از فعالیت‌هایی که در زمان تصدی مسئولیت مرکز مشاوره دانشگاه بیرجند انجام می‌دادیم اطلاع‌رسانی پیرامون موضوعات منتهی به آسیب‌ها خصوصاً برای دانشجویان ورودی جدید بود. بخشی از این اطلاع‌رسانی مربوط به مصرف مواد مخدر می‌شد. بارها به دانشجویان تذکر می‌دادیم اگر می‌خواهند درگیر آسیب‌های مرتبط با مواد نشوند از بعد روانی تلاش کنند عزت نفس‌شان را بالا ببرند و تحت تأثیر فشار همسالان قرار نگیرند. از سایر ابعاد نیز یادشان باشد که اولین پک به سیگار ممکن است راهی را جلویشان باز کند که منتهی به اعتیاد شود. کسی مخالف تفریحاتشان نیست ولی کشیدن قلیان تفریح نیست بلکه عاملی در ایجاد انواع مشکلات جسمانی و احتمالاً آسیب‌های روانی اجتماعی بعدی مثل اعتیاد.

همه‌ی اینها از داغ از دست دادن جوان دانشجوی 19 ساله‌مان که قرار بود چند سال دیگر مهندس شود و موجب افتخار پدر و مادر پیرش باشد، است. جوان 20 ساله‌ی دیگری نیز با از دست دادن دو کلیه در انتظار این است که آیا نجات پیدا خواهد کرد یا نه؟ خدمت معاون دانشجویی دانشگاه گفتم که این حادثه باید به طور کامل برای دانشجویان‌مان اطلاع‌رسانی شود. وقتی به آن‌ها توصیه می‌شود که دوای درد بیدار ماندن در شب امتحان ریتالین و ترامادول نیست، بلکه داشتن برنامه‌ریزی قبلی یا حداکثر نوشیدن یک لیوان چای یا قهوه است. وقتی به آن‌ها گفته می‌شود اگر به هر دلیل ترامادول یا معجون بیرجندی مصرف می‌کنید اولاً از عواض جانبی آن آگاه باشید،‌ ثانیاً حداقل آن را از جای مطمئنی تهیه کنید تا مطمئن باشید که چه قرصی به شما داده شده و ثالثاً آن را با سایر مواد از جمله مشروب مصرف نکنید! همه این اطلاع‌سانی‌ها که بعضاً با بی‌توجهی ناشی از غرور جوانی با آن برخورد می‌شود به دلیل پیش‌بینی چنین حوادثی است، حوادثی  که داغش تا مدت‌ها باید برای هر کسی که اندکی احساس مسئولیت می‌کند آزاردهنده خواهد بود. برای ما این داغ یا با بی‌مسئولیتی یا با گذشت زمان فراموش می‌شود ولی برای آن پدر و مادر پیری که از فلان شهرستان فرزندشان را به امانت به ما سپرده‌اند این داغ تمامی ندارد.

   


نظرات()   

گذر عمر

حرفهای ما هنوز ناتمام،‌ تانگاه می كنی وقت رفتن است.... قیصر امین پور