شنبه 25 دی 1395  09:55 ق.ظ    ویرایش: چهارشنبه 22 دی 1395 10:39 ق.ظ

این جمله را از نیچه در جایی خواندم: «کارهایِ بزرگ را همه دور از بازار و نام‌آوری کرده‌اند. پایه‌گذرانِ ارزش‌های نو همیشه دور از بازار و نام‌آوری زیسته‌اند. بگریز، دوستِ من، به تنهایی ات بگریز! تو را از مگسانِ زهرآگین، زخمگین می‌بینم. بگریز بدان‌جا که بادِ تند و خُنَک وزان است.» جمله‌ی بسیار تأمل‌انگیزی است. متأسفانه غلبه‌ی فرهنگ مادی حتی در حیطه‌های معنوی  مثل معلمی ما را از هدف و غایت اصلی شغلی که انتخاب کرده‌ایم دور کرده است. هدف ارتقاء است و چاپ مقاله و کسب مدرک بالاتر و بس! و البته همه برای اضافه شدن چند تومانی به درآمد آخر ماه. از هیچ فرصتی برای این هدف هم کوتاه نمی‌آییم. در چنین اوضاعی تربیت و تحویل نسلی متعهد به جامعه ادعایی است که به سختی می‌توانم از آن دفاع کنیم.

   


نظرات()   

گذر عمر

حرفهای ما هنوز ناتمام،‌ تانگاه می كنی وقت رفتن است.... قیصر امین پور