تبلیغات
گذر عمر - در برابر نسل جوان فعلی و آیندگان سرافکندایم؟!
جمعه 5 آبان 1391  10:31 ب.ظ    ویرایش: - -
نوع مطلب: جامعه‌ی ایران ،

این روزها اوضاع اقتصادی مردم اصلاً خوب نیست. البته اگر فقط مسائل اقتصادی بود زیاد مشکل نبود. وقتی آمارهای اقتصادی رو در کنار سایر آمارهایی که به مسائل اجتماعی و ارزشی مرتبط می‌شود بگذاریم، همه‌ی کسانی که دلی در گرو این مملکت و زحماتی که در این چند دهه کشیده شده، داشته باشند نگران می‌شوند. همین چند روز پیش در جلسه طرح مطلع مهر در مشهد دکتر افروز از آمار نگران کننده‌ی طلاق گفت (از هر 7 ازدواج در کشور یک طلاق و در 5 کلان شهر کشور از جمله دو کلان شهر مذهبی مشهد و قم از هر 4 ازدواج یک طلاق). دکتر افروز می‌گفت اگر نتوانسته‌ایم وضع باثبات اقتصادی ایجاد کنیم شاید مهم نباشد اما این آمار اصلاً زیبنده‌ی کشور نیست. آمار رشد طلاق و کاهش ازدواج در شش ماه اول سال جاری که این هفته اعلام شد در کنار سیل افراد جویای کاری که هر روز مراحعه می کنند،‌ همه را باید شرمنده کند. با این امارها یاد مطلبی افتادم تحت عنوان اعترافی تلخ که چند وقت پیش در مورد سخنان آیت الله استادی نوشته بودم. تقریباً روزی نیست که بزرگان کشور از افول ارزش‌ها نگویند. اگر همین‌طور عمل کنیم فکر می‌کنم که نسل جوان فعلی و فرزندان آینده‌ی آن‌ها قضاوت خوبی از عملکرد ما نخواهند داشت.

متاسفانه همه‌ی این شرایط در وضعیتی است که حداقل از نظر درامدی در چند دهه‌ی گذشته اوضاع کشور بد نبوده. در این خبر از قول یکی از مسئولین در تشخیص مصلحت نظام که خود وزیر نفت بوده آمار جالبی از درامدهای کشور در یک صد سال گذشته ارائه شده. خلاصه این است:
  • کل درامدها از ابتدای تاسیس صنعت نفت و اولین استخراج نفت در زمان مظفرالدین شاه برابر 1116 میلیارد دلار است.
  • از دوره مظفر‌الدین شاه تا سال 1352 درآمد‌های نفتی كشور 26.8 میلیارد دلار بوده.
  • حجم درآمد‌های نفتی در بین سال‌های 52 تا 57 نیز 112.7 میلیارد دلار بوده است.
  • مجموع قبل از انقلاب 139.5 میلیارد دلار درآمد نفتی عاید كشور شده است.
  • از ابتدای انقلاب تا انتهای دولت هشتم، 445.4 میلیارد دلار درآمد داشته ایم. 
  • و در هفت سال اخیر از سال 1384 تا  1390 درامد ما 531.1 میلیارد دلار بوده است یعنی تقریبا بیش از نیمی از کل درامد نفتی کشور از حدود صد سال قبل!!

   


نظرات()   

گذر عمر

حرفهای ما هنوز ناتمام،‌ تانگاه می كنی وقت رفتن است.... قیصر امین پور